Yalınlığa iten yalnızlığımın soğuk algınlığında
Bitmiş acıların nasırlarında kaybolduğumu sanma
Zırhımı kuşanmış olsam da insanım ben de galiba
Vurucu sözlerimin ardında bir güneş doğuyor her sabah

Bölücü hayallerimin bölünmüşlüğünde bölündüm galiba
Sönücü duruşlarımın yanıcılıklarında yandım yine galiba
Titrek ışıkların titreşimlerinde buldum hayatı ben
Sana ihtiyacım yok beni terket hemen

Bırak elimi, meleğim misin yoksa azrailim mi?
Bırak kaderimi, rehberim misin yoksa katilim mi?

Saat de tam 17 olmuş rutubetli duvarlarımda
İkindi güneşi değiyor terden görünmeyen kavruk alnıma
Ayaklarım sürüyüp duruyor beni başka bir yanlızlığa
Bir ben kaldım kendime bir de ben galiba

Bölücü hayallerimin bölünmüşlüğünde bölündüm galiba
Sönücü duruşlarımın yanıcılıklarında yandım yine galiba
Titrek elimin titreşimlerinde buldum hayatı ben
Sana ihtiyacım yok beni terket hemen

Bırak elimi, meleğim misin azrailim mi?
Bırak kaderimi, rehberim misin yoksa katilim mi?

Eflatun beni görseydi gurur duyardı heralde.
Her gün bir adım yanımda ama bin kilometre uzağımda.
Her gördüğümde yüzüm güler ama gözlerim buğulanır.
Her aklıma geldiğinde heyecanlanırım ama hiç bir şey belli edemem.
Her konuşmamda elim o kelimeler yazmak için çırpınır ama aklım mani olur.
Her görüşmemde arkadaşımdır ama görüşme bitince bir tanemdir.
Eflatun beni görseydi gurur duyardı, eminim...

One day, this dream will come true
One day, you will recognize me
One day, the love will bind us
One day, you will say that you love me
One day, we will walk together
One day, we will be body, one soul...

Sanırım o güzel, mutlu, neşeli hallerim gene geride kaldı. Şu an Nilüfer'den Söyle Buldun mu şarkısını dinliyorum. Şarkının sözleri beni daha da kötü etmesine rağmen, çok güzeller. Malesef beni anlatıyor nakarat bölümü:
"Söyle buldun mu aradığın aşkı söyle
Yoksa yalnız mısın sen yine
Benim gibi boynu bükük
Gözü yaşlı tek başına"
Acaba nereye kadar böyle devam edecek diye merak ediyorum. Ama sanırım bu kader değişmeyecek. Boyun eğmekle yetiniyorum sadece...

Hani bazen olur ya, birisi sana durup, "İyi ki varsın ya" der. Çok hoşuna gider bu söz insanın, hem utanır, hem de ruhu okşanır.
Bu aralar etrafımdaki insanlar bana çok sık söylediler bu lafı. O kadar hoşuma gitti ki, tahmin edemezsiniz. Çünkü insan kendine özgüvenini kaybetmişse, geri geliyor; kendinden nefret ediyorsa, sevmeye başlıyor bu sözle.
Bana o sözü diyen arkadaşlarıma buradan selam olsun. Teşekkürler dostlarım, siz de iyi ki varsınız :)