Çok şükür son zamanlarda işler tıkırında... gibi görünse de aslında bir bakıma da değil galiba. Hayal ettiğim şeylere kavuşurken bazı hayal ettiğim şeylerden vazgeçtim aynı zamanda...

Çocukluğumdan beri hayalimdi bir teleskop sahibi olmak. Yıllar geçtikçe birçok ilgi alanım değiştiyse de, astronomiye olan ilgim asla kaybolmadı. Allah'ın varlığını kanıtlarcasına tavaf eden o uydular, gezegenler, yıldızlar, sistemler, galaksiler ve daha nice gökcismi beni büyülerdi adeta.

Neler oluyor bilmiyorum, anlamıyorum, anlamak da istemiyorum. Hayat devamlı aynı döngüye girip, önümüze devamlı farklı görünen ama aslında birbirinin aynısı olan pilavları sunmaya devam ediyor. Çok enteresan bir şekilde, aynı imtihanı aynı şartlar altında farklı kişiler aracılığıyla farklı zamanlarda karşımda buluyorum.

Aylar önce ikinci kez tövbe ettiğim bir sınavdan, üçüncü kez neredeyse başarısız oldum. Yine aynı ruh halinde, yine aynı ortamda ve şartlarda, yine aynı yaklaşımda yine aynı şekilde kandım o hileli sorulara. Yine küçük kırıntılar yüzünden büyük hayallere kapılıp büyük hüsranlara yelken açtım.

Fakat tek bir sebebi var bunların: BEN. Zayıflığım, saflığım, düşüncesizliğim, basiretsizliğim ve en önemlisi ders almayışım yüzünden yine kendime zarar verdim. Peki ne için? Güzel birşeyler olur umudu beni sardığı için. Yani başka bir değişle iyi niyetim, hayallerim için. Elime ne geçti, hüsran...

Fakat kimseye kızmıyorum, eskiden kendime kızardım, artık kendime de kızmıyorum. Çünkü biliyorum ki bu sefer ders aldım. Bu sefer bazı şeyleri değiştirebilirim. Kendimi kandırmıyorum, hep insanlara 3 şans verirdim, kendime de 3 şans verdim. Mario bile 3 hakla oynanıyordu, ben de kendime o kadarını çok görmedim yani   Ama inşallah bu sefer kesin çizgileri, sınırları çizdim. Lütfen benden kimse desteklerini esirgemesin, yorumlarını esirgemesin. Çünkü her türlü gazlara muhtacım Bana şans dileyin, dua edin ve destek verin

Allah'ım, bir insan bu kadar çok fonksiyonlu bir mutfak robotu olabilir! Dün işe gittim, patronun isteği üzerine fotoğraf makinamı da aldım yanıma...

Bir kaç aydır sanırım yavaş yavaş depresyona girdim. Sınavların burnumun dibine kadar yaklaşması üzerine de iyice kendini gösterdi. İlk dönemin finallerinde işlerin bir anda omzuma binip inanılmaz bir şekilde bastırması ve sınavların kendi ağırlıkları tetikledi sanırım bu süreci. Çünkü tam o dönemden beri böyleyim.

İşlerimde inanılmaz bir performans düşüklüğü yaşıyorum malesef. Geçen sene bu zamanlarda PaylaşScript'i yazarken günde 100 satır koddan aşağı kalmazdım. Şimdilerdeyse en basit işleri dahi yapamayacak kadar bezgin ve tahammülsüz hissediyorum.

Annemin Antep'te olduğu sırada ise bu halim daha da belirginleşti. Tüm gün oturayım, televizyonu açayım ve ona aptal aptal bakayım istiyorum. Çok yemek yiyorum, çok acıkıyorum, çok kilo aldım, kollarım ve bacaklarımda güçsüzlük hissediyorum.

İnternette dolaşırken sevgili Google da küçük bir araştırma yaptım depresyon üzerine. Gördüğüm kadarıyla annemin tanımı çok doğruydu. Siteleri dolaştım, birbirine benzer, tamamen aynı olmayan bir çok tanım vardı. Belli ki başka hocalardan veya kaynaklardan veriliyordu bilgiler. Ama bazıları birebir beni anlatıyordu.

Bu linkten de göreceğiniz üzere tıpatıp benim şikayetlerimi, A tipi depresyonda listelemişler. Belirtileri okudukça anladım durumun vehametini. Kendime acımıyorum, o konuyu geçtim fakat diğer bir çok şikayetim mevcut malesef.

Sizlere de eğer böyle şikayetleriniz varsa en kısa zamanda bu konuda birşeyler (siyanür) almanızı / yapmanızı öneriyorum.

Evet, sessizce bir şekilde, 6 aylık kapanma döneminden sonra açayım dedim sitemi. Bir çok bölümünü yazmaya vakit bulamadığım ve hala çok eksiği olan sitemi dayanamayıp açtım. Çünkü paylaşmayı özledim galiba. Neyse, hayırlı olsun deyip başlayayım ilk yazıma.

Şu sıralar o kadar garip bir gidişatta ki hayatım, her şey alt üst vaziyette sanki. Bir yandan işe girdim, o hafiften beni etkiliyor,