Geçen cuma günü Çanakkale turuna çıktık valide hanımla 2 günlüğüne ve pazar akşamı döndük yorgun argın. Güzel turdu, ona laf yok. Ertesi gün de ne mutlu ki 9 aydan sonra ilk defa Gaziantep'e geldim. Salıdan beridir buradayım ve özlediğim bir çok şeye kavuştum çok şükür. Hiç bir şikayetim yok. Fakat nedense içimde bir huzursuzluk, bir rahatsızlık kaynayıp duruyor. Bir şeyler ters gibi geliyor hep.
Nedir beni rahatsız eden? Vicdan mı? Hayır, çünkü kötü birşey yapmadım. Dersler? Hayır, vizeler bitti. Sadece matematik kötü, onu da çalışıp halledeceğim Allah'ın izniyle. Peki ya başka ne olabilir ki beni rahatsız eden? Neden böyle oluyorum? Acaba hep birşeyler beni rahatsız ettiğinden alıştım da mı böyle yapıyorum. Bilemiyorum açıkçası. Ama böyle devam ederse sonum kötü. Kafayı yemek üzereyim vallahi. Ne olur birileri bana bir rahatlama yolu önersin!!!

Tam herşey ters gidiyor gibi düşünürken ben, gene Allah bugün elimden tuttu vallahi :D Dün ki iki sınav faciasından sonra (Allah o matematikçinin müstehakını versin) bugün ilk olarak sınavım iyi geçti. Ardından az evvel Chip dergisinden bir mail geldi.

Mailde Chip'in 10. yıl çekilişlerinin sonuçlarının yayınlandığı adres vardı. Tıkladım, bir baktım ki adım var asil kazananlar listesinde! Bir adet Wireless modem kazanmışım!!! Sayın Bülent dayıma duyurulur buradan ehehe :D O da her gelişinde kendi notebook'u ile bağlanmak istediğinde "wireless modemin niye yok ülen :hnz" diye bana kızardı. Başka ne isteyeyim güzel Allah'ım senden :)

Bugün sabah gayet dinlenmiş ve şoke olarak kalktım. Arkadaşım cep telefonumu titretmiş ve telefon da dibimde olduğu için beni bayağı bir korkutmuştu.

Bir kez daha Allah'a şükrettim. Ameliyat yaramış, burnumdan solur halde kalkmıştım. Ağzım kokmuyordu, midem yanmıyordu. Çocukluğumdan beri ilk kez 1 aydır burnumdan soluyordum sonuçta...

Sonra okula gittim. Kantine girdim, kimse yoktu. Biraz canım sıkıldı bu duruma. Sonra dışarı çıkıp güzel güneş ışığı altında bahçede oturdum. Dostum Gökhan'ı aradım, bol bol güldük. Biraz daha moral depoladım. Derken bir bayan arkadaşım karşıdan komik bir şekilde "ceylan edasıyla" sekerek geldi. Ona da koptum. Sonra kantine girdik. Bir şeyler içtik. Akabinde bir sürü arkadaş da damladı okula.

Tüm gün boyunca oturup güzel şeylerden konuştuk. Birbirimizin problemleri hakkında konuştuk. Akıl verdik ve aldık. Gün sonunda okuldan eve geldiğimde "ne güzel bir gün bu" deyiverdim içimden. Ah bir de sınavlar yolunda giderse, bey de benim padişahta diye aklımdan geçirdim.

Hakkaten Cenab-ı Hakk'a şükür borçluyum bol bol. Bu kadar güzel ve huzurlu bir hayat nasib ettiği için, minnettarım O' na. Sanırım hepimiz bir şekilde iyi bir hayat yaşıyoruz arkadaşlar. Küçük tepecikler her zaman çıkacaktır karşımıza hayat denilen uzun yolda. Ama ne olur bunların karşısında ezilmeyin. Bilin ki yokuştan aşağıya bisikletle inerken, rüzgar yüzünüzü okşadığında çok büyük bir haz yaşayacaksınız :)