İnsanlar çeşit çeşit. Kimisi çok açık fikirli. Kimisi her fikri emmeye hazır bir sünger gibi. Kimisi, kafasında oluşturduğu tabular hakkında konuşulmasına dahi tahammül edemez. İnsanlar kendi içlerinde bir onur meselesi veya bir "fanatizm" haline getirdikleri fikirlerini anlamsız bir şekilde saldırganlaşarak savunuyorlar.

Hayatım boyunca yaptığım en büyük hata, insanlarla fikir tartışmasına girerken sanki döğüş oyunlarındaki gibi herkes kuralına uygun, sıralı bir şekilde hamle yapacakmış gibi üsturublu konuşmaya çalışmam. Bu tavrım karşısında ise hep gördüğüm muamele tam tersi olur.

Kimsenin değer ve onur yargılarına asla ama asla bir sözüm olmaz. Etrafımda benim yaşam ve aile tarzımla alakası olmayan bir sürü çok ama çok sevdiğim arkadaşım var. Onlara arada sırada fikirlerimi yumuşak bir üslubla sadece aktarırım. Ama kimseyi sen niye böyle yapıyorsun, niye böyle düşünüyorsun diye kırmam. Fakat malesef herkes tersini yapmaya bayılıyor. Ağzıma lafım tıkanıyor, sanki benim laflarım bir paçavra parçasıymış gibi savrulup bir tarafa atılıyor ve karşıt bile olmayan, aslında benimkilerle çoğu yerde örtüşen sözler, avazları çıktığı kadar havada savrulup duruyor.

Banaysa bu durumlarda sadece susmak düşüyor. Çünkü biliyorum ki bir tepki verecek olsam, o insanla ömür billah bir daha konuşamam. Bir daha onla yüzyüze bakamayız, bir daha onla birşeyler paylaşamayız. Herkesin bir patlama noktası vardır, bir sabır sınırı vardır. Fikirlere açık olmak, sessiz sakin konuşmak demek o insanın lafları değersizdir, veyahut o insanın laflarını ağzına tıkayabilirim anlamına gelmez. Aksine o insan kibar konuşuyorsa, kırılgan bir insandır. Karşı tarafı kırmıyordur, karşı tarafın kendisini kırmaması için.

Neyse, diyeceğim o ki, bazen en güzel anlar, en iyi ilişkiler, ufacık fevri laflardan, kıvılcımlanmalardan bozulabiliyor. Bence önemli olan hatanı anlayıp o konuda ne yapabileceğini düşünmektir. Gerisi de hikayedir...