Bilincime kavuştuğumdan beri yani hayatı anladığımdan beri dikkatimi hep aynı şeyler çekiyor. Hayat o kadar enteresan ki, aslında bazı şeyleri anlamanız hayatı kolayca açıklayabilmenize ve anlamanıza yardımcı oluyor.

İncecik sınırlarla ayrılmış dengeler bu hayatı devamlı bize farklı gösteren ve yaşatan aslında. Öyle dengeler ki bunlar, aslında onları adam gibi kullanabilsek süper insan olur çıkarız galiba.

Örnek bir denge vermek gerekirse:
İstikrar'a karşı ekstremliği gösterebiliriz. Mesela ben ÖSS sınavına hazırlanırken sene başında bir deneme sınavı olduk. Bu sınavda ham puan olarak en düşük ben almıştım. Ama yüzümün ifadesini görmek istemezdiniz. O sene yurtta kalacaktım. Böylece tüm zevk aldığım teknolojiden uzak bir şekilde kafamı derse verebilecektim. Senenin başında masama MARMARA ÜNİVERSİTESİ İŞLETME yazdım. Sonra 160 dan başlayarak 250 ye kadar 10 arlık artışlarla kutucuklar koydum içlerini karalamak için.

Sonra etüd odasında 9 ay boyunca çalıştık vesselam. O ayları başka bir yazıda anlatayım size. Asıl konu deneme sınavları ve arkadaşlarımla aramdaki farklardı.

Örneğin benim gibi 160 dan değil de 210 dan başlayan arkadaşlarla hep karşılaştırdım sessizce denemelerimi. 9 ay sonunda benim grafiğim yukarı doğru kıvrılan eğimli bir çizgi idi. Arkadaşlarımın çoğununki ise zikzaklar çizen bir dalga şekliydi. Bunu karşılaştırma için değil, sadece öğrendiğim şeyi açıklamak için söylüyorum. 9 ay sonra 210 ile başlayan adamlar 200 bile yapamadılar ÖSS'de.

Tabii ki bu bir nasip meselesi, ama nasip olayı ve sonuçların hepsi belli bir gelişimin ve olaylar dizisinin sonucudur. Sonuçta aradaki fark da böyle oldu.

Dikkat ediyorum, insanlarla döğüşerek başarı kazanan, sivrilen, veya birden çok yükseğe fırlayan insanlar, çok hızlı bir şekilde düşüş yaşıyorlar. Düşüşleri de aynı şekilde gürültülü oluyor.

Fakat kimseye çaktırmadan, kimseyle muhatap olmadan kendi işine bakanlar genellikle ekmeğin orta kısmını yiyorlar. Hayatın tadını da onlar çıkarıyorlar keza. Siz de dikkat edin, göreceksiniz.