İnsanları bitkilerden ayıran nedir? Sizi ot olmaktan alıkoyan nedir? Duygular...

Peki neden benzersiz bir silahtır duygularımız? Nasıl kullanır insanlar bunları? Cevap aslında gündelik hayatta çok yaşadığımız olaylarda gizli. Çünkü gün içinde o kadar sık yaşıyoruz ki bu olayları, göremesek de bu silahların tehdidi altındayız aslında.

Örneğin almak istediğiniz bir şey var. Pahalı bir fotoğraf makinesi mesela. Para açığınız var ve kapatmanız için çok süre var. Anneniz veya babanızdan istemeniz zor çünkü onlar da ayrı dertteler. Fakat onlara ucundan çıtlattığınızda isteğinizi, çocuklukları akıllarına geliyor. Ailelerinin bu konularda kendilerine olan tutumları, tek bir pantolonla geçirdikleri yılları, kıtlık dönemleri... Ve diyorlar ki, ben yaşadım bari çocuğum yaşamasın.

Ve bingo! Aslında sizin aklınızda kötü bir şey olmasa bile az önce onları bir silahı kullanarak tehdit ettiniz: Duygular! Onları en hassas yanlarından vurarak, yumuşak karynlaryna bilmeden bir tekme indirerek istediğinizin olması için yardım etmeye zorladınız.

Çok acımasızca değil mi... İnsan bazen istemeden de olsa çok gaddarlaşabiliyor. Aslında bazen, duygulardan arınıp, robot olabilmeyi istiyor insan. Ne aşk acısı, ne zaaflar, ne başka bir şey. Ama o zaman da insanlığınızdan geriye bir şey kalmıyor malesef. Çok büyük bir ikilem. Çözene aşkolsun...