Yaklaşık 1 ay önce memleketimden buraya staj yapmak için geldim. Normalde valide hanımla beraber yaşıyorum ama kendisi memlekette kalmak istediğinden ben tek geldim. 1 aydır yanlız başıma kalıyorum ve sizlere bu konu ile ilgili fikirlerimi aktarmak istiyorum:

Artılar:

1. Kimse sana birşey demiyor. Kafana göre yaşıyorsun, istediğini yapıyor, istediğine gülüyor, istediğini giyip, istediğini yiyorsun.
2. Eve giriş çıkış saatleri serbest, İstanbul gibi güvensiz bir yerde evde birisini yanlız başına bırakma korkusu olmadan çıkabiliyorsun dışarıya.
3. İstediğin zaman temizlik yapıp, istediğin zaman yatıp, istediğin zaman kalkabiliyorsun.

Eksiler:

1. Konuşacak kimse yok
2. Yapacak hiçbir şey yok
3. Sıkıntı çok
4. Eğer temizliği zamanında yapmazsan dağ gibi birikiyor
5. Uyuya kalırsan kaldıran olmuyor

Ayrıca bazı klasik söylevler vardır tek yaşamak ile ilgili. Mesela:

1. Laf: Tek yaşa, hayatın tadını çıkar.
   Cevap: Ne alakası var?
2. Laf: Tek yaşa, kızlarla daha rahat ilişkilerin olur.
   Cevap: Kim böyle birşeyi istediğimi söyledi? Ben tam tersi, elin evine rahatça giden kızlardan pek haz etmem. Millet beni ne sanıyor, kazanova veya zampara mı?
3. Laf: Bekarlık sultanlıktır!
   Cevap: İlk olarak söyliyeyim, bu bekarlıktan kasıt, tek yaşamaktır. Her türlü bekarlık rezilliktir. Hayatın sadece kötü yanlarını yaşamaktır, berbattır.
4. Laf: Evde tek başına yaşamak çok rahattır.
   Cevap: Hadi oradan, neresi rahat? Tüm ev işleri sana, tüm güvenlik işleri de sana. Kapıyı kontrol et, ocağı kontrol et, camı kontrol et. Yerleri sil, bulaşığı yıka. Bla bla bla... Bunları birisiyle paylaşarak yapmanın yanında, tek başına yapmak akıl karı değil...

Her neyse, benim fikirlerim bundan ibaret. Uzun lafın kısası bekarlık rezilliktir. Yanlızlık Allah'a mahsus olup, tüm hakları saklıdır. Kimseye kar değildir, olmamalıdır da...