Ben normalde hiçbir şekilde kıskanç olmayan birisiyim. Birisi birşey aldığı zaman asla kıskanmam, onun için mutlu olurum. Birisi benden daha başarılı olduğu zaman bunu sindirebilirim. Tamam, o konuda daha fazla çalışırım, daha başarılı olmak için uğraşırım. Ama asla hırs ve kıskançlık yapmam.

Her ne kadar böyle mülaim, naif bir insan evladı olsamda belli bir raddeden sonra insan değişebiliyor. Daha önceki yazılarımda söylediğim gibi yaklaşık bir aydır bir işyerinde çalışıyorum ve evimde tek başıma kalıyorum. Her ne kadar bunlar güzel şeyler olsa da insan yanlız kalınca belli bir süre sonra gıcıklanmaya başlıyor. Tıpkı benim gibi...

Mesela arkadaşımdan 5 gündür haber alamıyordum. Meğer adam tatile gitmiş başka bir arkadaşıyla. Ben de çalışıyorum diye aramamış köftehor :) Ben bundan kıl kaptım. Ama kıskanmadım. (Varan 1)

Geçen gün annemle telefonda görüşürken laf arasında bana Arsuz'a tatile gittiğini söyledi. Ben bu şok edici durumdan sonra (neden şok edici olduğunu tahmin edebilirsiniz) dumur oldum. Dedim ki kendime, "yahu tek salak sen misin? neden güzelim tatili bırakıp da işe girdin, eşek gibi çalışıyorsun? Çık gez, toz, eğlen. Gençliğin tadını çıkar!". O andan itibaren tüm tatile gidenleri ve eğlenenleri kıskanmaya başladım. Onlara diş bilemeye başladım. Ne zaman ki birisi tatil lafı eder, ona kükrer oldum :)

Gel zaman git zaman artık iyice bu konu beni sinirlendirmeye başladı, ben de hırsımı bu kara sayfalardan aldım. Artık burası benim kıskançlığımı ve hırsımı kustuğum yerdir dostlarım. Bu böyle biline.

Ve unutmayın ki, en naif ve mülayim insan bile bir gün kıskanç olabilir. Tıpkı benim gibi...

Nıhahahahaaaaaa! (Erol Taş ve diğer kötü adamların gülüşü)