Hep yeni şeylerden konuşacak değiliz ya dostlar! Bazen (aslında sık sık) bahsederiz eskilerden, eski zamandan ve eski güzelliklerden. Onları düşünürken yüzümüzde tebessüm belirir. Çünkü onların hep daha doğal, daha saf olduğunu düşünürüz.
Benim kanımca bu saflık ve güzellik her şeyde olmasa da sanat ve insanlık bakımından geçerli. Örneğin rock müzik deyince hemen aklıma 80'ler ve White Lion gibi isimler; blues denince Gary Moore, Eric Clapton; popüler müzikte bile daha dinlenir müzikler vardır 80'lerde. Disko müziğinin en gümbürdeyen en yaygın zamanlarıydı 70 ve 80'liler. Her ne kadar tüm şarkıların tek bir Roland klavye ile kotarılması beni kıl etse de, çok harikaydı o zamanın şarkıları. Ne kadar gıcık olsam da klavyenin tek enstrüman olmasına, Kayahan'ın o yıllardaki şarkıları yenilerinden çok daha güzel gelir bana.
Popüler müziği bir yana bırakırsak, hard rock ve hard n' heavy türleri de o yıllarda en zirve dönemlerini yaşadılar. Özellikle aşk şarkıları bu türlerde söylendi ecnebi diyarlarında. White Lion, Kiss, Whisky ve daha bir çok isim gitarın eşsiz melodisini kulaklarımıza kazıdı o yıllarda. Her ne kadar ben onların hepsini yaşım gereği sonradan dinlemiş olsam da, o yılları yaşamışım gibi hissederim hep.
O zamanlar bir de "protest" müzik akımı vardı. "Haydi arkadaşlar, dünyayı kurtaralım" dürtüsüyle yola çıkan tipler etrafta dolaşıyorlardı. Örneğin Tracy Chapman, Michael Jackson gibi insanlar bu türde müzikleriyle çok öne çıkmışlardı. Ne zaman ki onlar da dinleyenler de anladı ki böyle bağırmanın bir faydası yok, değişen bir şey yok, silinip gitti protest müzik bir anda.
Diğer yanda Gary Moore, Malmsteen, Jason Becker gibi gitaristler, Metallica gibi gruplar ortaya çıktılar. Müzik tarihinin akışının değiştiği ve en çok etkilendiği dönemin 80'ler olmasının sebebi de bu isimlerdi aslında. Onlar öyle yapıtlara imza attılar ki, onlardan sonra gelenler onlardan etkilenmeden edemediler.
Bu kısa turdan sonra yazıyı bitireyim. Eğer başlarsam sonu gelmez bu konunun. Başka yazılara bırakmak lazım gerisini ;)