Dün (Cuma günü) burnumdan bir operasyon geçirdim. Kemik kırıldı ve et alındı. Uzun zamandır çektiğim sıkıntılardan kurtulmak için katlanmak zorundaydım bu duruma.
Ameliyata başlarken narkoz verdiler ve uyudum. Derken, geri uyandım, hem de ameliyatın tam ortasında!!! Burnumda yaptıkları onca şeyi ve acıyı hissettim! Çekiç sesleri, doktorların konuşmaları, vs...
Onlara bir şeyler söylemeye çalıştım, uyandığımı ve uyutmalarını istediğimi söylemeye çalıştım ama olmadı, başaramadım. Adeta bir karabasan yaşıyordum, kaslarım hareketsizdi, sesim çıkmıyordu ve acı çekiyordum ama bir şey de yapamıyordum. Sonra fark ettiler uyandığımı ve tekrar uyuttular.
Bugün ikinci gün ve gerçekten de çok ızdırap verici bir durumdayım. Burnumdaki tampon yüzünden gözlerimden yaşlar akıyor ve burnumun içi sızlıyor devamlı. Çifter çifter aldığım ilaçlar da bir işe yaramıyor. Sonumuzu selamet etsin Allah (c.c.).
Bu kadar şeyi yazmamdaki sebep sizlere çektiğim acıların ameliyattan değil de insanların duyarsızlığından kaynaklandığını belirtmek içindi. İyi gün dostlarını tanıdım yine. Yine herkes elini eteğini çekti, kimisi hiç tenezzül etmedi, kimisi de yapmacık bir nasılsın iyi misin ile geçiştirdi. Ama yakın sandıklarım beni en çok üzenler oldu. Sanki onca şeyi paylaştıklarım onlar değildi... Öyle bir haldeyim ki, kendimi yapayanlız hissediyorum. Bana destek olan insanlara ve özellikle de biricik anneme de buradan teşekkür ediyorum...
Ameliyattan önceki halim.

Ve sonraki...